شهادت آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی و همراهانش در حادثه سقوط بالگرد، حادثه‌ای تلخ و اندوه‌بار برای ملت ایران بود؛ اما در عین حال، جلوه‌ای روشن از مفهوم «خدمت تا پای جان» را به نمایش گذاشت. در فرهنگ اسلامی و انقلابی، شهادت تنها به میدان جنگ محدود نمی‌شود؛ هر کس که در راه انجام وظیفه، با نیت الهی و برای خدمت به مردم جان خود را از دست بدهد، در شمار «شهدای خدمت» قرار می‌گیرد. آیت‌الله رئیسی در طول سال‌های مسئولیت خود، چه در عرصه قضایی و چه در جایگاه ریاست‌جمهوری، تلاش کرد مدیریت را با حضور میدانی و ارتباط مستقیم با مردم معنا کند. سفرهای استانی، توجه به مناطق محروم و تأکید بر عدالت و مبارزه با فساد، بخشی از رویکرد او در اداره امور کشور بود. پرواز آخر او و همراهانش نیز در چارچوب یک مأموریت رسمی و در مسیر انجام مسئولیت شکل گرفت؛ مأموریتی که نشان می‌داد نگاه آنان به قدرت، نگاه «امانت و خدمت» است، نه تشریفات و فاصله گرفتن از مردم. همراهان شهید او نیز هر یک در جایگاه خود، نماد تعهد و مسئولیت‌پذیری بودند. آنان در حالی جان باختند که در حال انجام وظیفه بودند؛ و همین، معنای «شهادت در میدان خدمت» را برجسته‌تر می‌کند. یاد شهدای خدمت، تنها برای سوگواری نیست؛ بلکه دعوتی است به بازخوانی مفهوم مسئولیت. اگر مسئولیت را امانت بدانیم و خدمت به مردم را اولویت قرار دهیم، راه آنان ادامه خواهد یافت. بزرگداشت این شهدا زمانی معنا پیدا می‌کند که فرهنگ صداقت، تلاش، ساده‌زیستی و حضور در کنار مردم در جامعه تقویت شود. پرواز آنان پایان یک مسیر نبود، بلکه یادآور این حقیقت است که خدمت صادقانه، حتی اگر به قیمت جان تمام شود، در حافظه ملت ماندگار خواهد ماند.

عزت اله میرزاوند۳۰_اردیبهشت۱۴۰۵